Rowerowa wycieczka 3b

W dniach 6-7 września odbyła się wycieczka rowerowa klasy 3b do Zalesia, w której uczestniczyło 21 uczniów z opiekunami: Panem Marcinem Paździorem, Panem Grzegorzem Marczakiem i Księdzem Łukaszem Owsianko oraz trojgiem rodziców naszych kolegów. W piątek o godzinie 9:15 wszyscy zebraliśmy się na szkolnym parkingu rozentuzjazmowani i radośni. Pogoda była przepiękna, wprost idealna do długich kolarskich wycieczek, więc nie tracąc czasu zapakowaliśmy bagaże do przyczepki samochodu technicznego i w mgnieniu oka byliśmy gotowi do odjazdu. Po dokonaniu ostatniego przeglądu zapięliśmy kaski, ustawiliśmy się w dwóch kolumnach i z zapałem wyruszyliśmy. Początkowe kilometry przejechaliśmy bardzo sprawnie, co mogło być efektem chęci jak najszybszego wyrwania się z hałaśliwego i zatłoczonego centrum. Pierwszy krótki postój wypadł w retkińskim McDonaldzie, gdzie część z nas skorzystała z możliwości zjedzenia drugiego śniadania. Po upewnieniu się, że wszystko przebiega zgodnie z planem ruszyliśmy w dalszą drogę. Coraz mniej ruchliwymi ulicami opuściliśmy centrum Łodzi. Jechaliśmy spokojnie i bez przeszkód aż do lotniska, gdzie naszemu koledze przytrafiła się przykra przygoda. Rozkojarzony oraz zmęczony nie zauważył nadchodzącego z przeciwnej strony przechodnia i wjechał w niego. Zdarzenie wyglądało dość poważnie, jednakże zakończyło się jedynie lekkim zdarciem kolana. Po przeprosinach i krótkiej przerwie znów mogliśmy kontynuować jazdę. Coraz gorszymi drogami podążaliśmy w stronę Zalesia, co zmusiło nas do robienia większej ilości postojów. Około godziny 12 zatrzymaliśmy się na dłuższą przerwę i odmówiliśmy Anioł Pański. Od tej przerwy jazda stała się o wiele milsza, a to za sprawą ładnych, pozamiejskich widoków, które mogliśmy podziwiać po obu stronach wiejskiej gruntowej drogi. Niestety, z powodu braku czasu zmuszeni byliśmy zrezygnować ze zwiedzania klasztoru w Lutomiersku, jednak znaczna część klasy przyjęła to z ulgą. Do wsi Zalesie dotarliśmy przed godziną 16. Gdy tylko otworzono nam szkołę rozpakowaliśmy się i mocno zgłodniali po ponad trzydziestokilometrowej trasie pochłonęliśmy uprzednio zamówioną pizzę. Nasyceni i wypoczęci wyszliśmy na szkolne boisko, gdzie żeńska część klasy grała w siatkówkę, a męska rozegrała długi i męczący mecz piłki nożnej. Następnie odbyło się kilka zabaw integracyjnych, między innym gra w „ja” oraz zabawa z chustą oraz kolorowymi kulkami. Roześmiani i bardzo zadowoleni zjedliśmy kolację złożoną głównie z resztek pizzy oraz produktów zakupionych w skromnie zaopatrzonym lokalnym sklepie. Na szczęście dysponowaliśmy czajnikiem, dzięki czemu mogliśmy napić się gorącej herbaty. Po posiłku zmówiliśmy wieczorną modlitwę. Ostatnim punktem dnia była zabawa w „świetliki”. O godzinie 22:30 pięciu wyznaczonych chłopaków miało ukryć się w umówionym fragmencie lasu i co jakiś czas dawać sygnały świetlne reszcie klasy, której zadaniem było złapać „świetliki”. Największym utrudnieniem dla obu stron był otaczający mrok i leśne chaszcze, które boleśnie pokiereszowały nam nogi. Mimo to zabawa doskonale się udała, a klasa zdołała odnaleźć aż czterech z pięciu chłopaków-świetlików. Nieco zmarznięci i umorusani wróciliśmy do szkoły. Odśpiewaliśmy „sto lat” naszej koleżance jubilatce i słodkim cukierkowym akcentem zakończyliśmy upojny dzień. Śpiący i zmęczeni odbyliśmy wieczorną toaletę i ułożyliśmy się na prowizorycznych posłaniach z materaców i karimat gimnastycznych. Pomimo trudnych warunków wszyscy natychmiast zasnęli. Chyba nie było osoby, która wstając następnego dnia nie stęknęła z powodu bólu w niektórych miejscach. Wczorajsze trzydzieści siedem kilometrów dało o sobie znać. Niewyspani i obolali nie mogliśmy jednak nie wstać, gdyż nasz wychowawca znalazł włącznik dzwonka szkolnego i użył go, jako budzika. Zerwani o 7 rano przygotowaliśmy śniadanie, które różniło się od kolacji jedynie mniejszą ilością resztek pizzy. Nasyceni spakowaliśmy się i posprzątaliśmy sale lekcyjne. Bagaże zapakowaliśmy z powrotem do przyczepki. Gotowi do drogi wyprowadziliśmy rowery ze szkoły. Podczas wsiadania na siodełka można było usłyszeć głośne jęki. Perspektywa przejechania ponownie równego z wczorajszym dystansem nie była zbyt wesoła, jednak nie było wyjścia. Pierwszy postój wypadł przy wiejskim sklepiku, gdzie uzupełniliśmy zapasy napojów. Jechaliśmy dalej w dość dobrym tempie, więc do pszczelarza, który miał nas zapoznać z tajnikami swojej pracy, dotarliśmy przed czasem. Na miejscu poznaliśmy od mieszkańców wsi historię okolic i szczegóły pszczelarstwa. Na osłodę trudów drogi pszczelarze poczęstowali nas własnym miodem, który wszystkim bardzo zasmakował, jednakże zbierające się chmary pszczół, jak również uciekający czas zmusiły nas do zakończenia wizyty i wyruszenia w dalszą drogę. Jechało się nam bardzo przyjemnie, a sielankowa atmosfera i słoneczny ranek wprawiły wszystkich w dobry nastrój. Niestety, szybko dojechaliśmy do ruchliwej szosy, która zmusiła nas do ostrożniejszej jazdy i uniemożliwiła rozmowy, jednak wszyscy odczuli różnicę, gdy z wiejskiej drogi wjechaliśmy na gładki asfalt. Jechaliśmy w dobrym tempie i wszystko byłoby dobrze, gdyby nie fakt, że zgubiliśmy drogę. Okazało się, że przegapiliśmy skręt w prawo i zmuszeni byliśmy cofać się aż trzy kilometry. Ta pomyłka kosztowała nas sporo czasu i sił, co odebrało niektórym humor. Zmęczenie coraz bardziej dawało się we znaki, co wpłynęło na znaczne zwolnienie jazdy. Sił dodał nam dłuższy postój oraz kanapki z pasztetem. Po piętnastu minutach musieliśmy niestety znów wyruszyć w dalszą drogę po znanych już okolicach. Ten ostatni etap wycieczki minął sprawnie i już po półtorej godziny byliśmy pod szkołą. Zmęczeni, aczkolwiek zadowoleni podziękowaliśmy opiekunom i każdy udał się do swojego domu. Ta krótka, męcząca, ale przede wszystkim wspaniała wycieczka zajmie zaszczytne miejsce w panteonie naszych klasowych wycieczek. Całą klasą uważamy, że wycieczka rowerowa była świetnym pomysłem i zintegrowała nas ponownie po wakacjach. Duża ilość zdjęć i wspomnień będzie nam o niej przypominać. Jesteśmy z niej bardzo zadowoleni i szczerze polecamy innym klasom taki rodzaj wycieczek. Wszyscy również jednogłośnie stwierdziliśmy, że mamy dosyć pizzy na kilka najbliższych tygodni.

Juliusz Neuman, 3b SG fot. Marcin Paździor, Paulina Kubalczyk